آقای صادق الف

سلام

می دانم که وبلاگ من را می خوانی پس خوب گوش کن. نمی دانم تو راجع به من یا شاید بهتر بگویم راجع به آدمها چی فکر می کنی. شاید فکر می کنی آنقدر خوبی ،آنقدر کاملی که همه باید به ساز ناکوک تو برقصند. شاید فکر می کنی من آنقدر دیوانه تو هستم که بعد از این همه وقت حرفهای تو را دوباره باور کنم.

کجا بودی روزی که از دلتنگی تو قلبم درد گرفت و بیمارستان بستری شدم؟ کجا بودی وقتی معده درد امانم را بریده بود و نیم ساعت بیهوش توی اتاقم افتاده بودم ؟ کجا بودی وقتی دانشجوی برتر دانشگاه درسهایش را به زور ۱۰ پاس کرد؟ کجا بودی وقتی بهترین دوستم را از من گرفتی ؟ کجا بودی آقای صادق الف؟

حالا برگشته ای که چه؟ برگشته ای که بگویی ببخشید؟ برگشته ای که بگویی همه را امتحان کردی هیچ کدامشان نجابت و عشق من را به تو هدیه نکردند؟ آمدی بگویی دوستم داری ؟

آقای صادق الف

شما یک آدم متوهم هستی و چند ماهی هست که من دیگر نمی بینمت. من زندگی ام را دوست دارم . زندگی بدون تو را بیشتر دوست دارم. من با کمال ادب و احترام و در کمال صحت و سلامت به جنابعالی می گویم گمشو !!